Bir söz bitişi gibi son buldu sevişler
Bir yaz güneşi gibi eritir bu terkedişler
Bir an duruşu gibi ömrün bitişi gibi
Veda ederken aşk ateşi gibi söner iç çekişler.
Aman aman yandım amman
Acı yüzler kurşun gibi izler
Son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda
büyüp de 17′imize geldiğimizde babamızın bize anca idamlar alabileceği bir memleketin çocuklarıyız oysa bizler. o yüzden neden büyüyüp 27′mize geldiğimizde hayal kırıklıklarından devasa kuleler inşa edemeyelim. neden haberleri okumaktan bile korkar olmayalım ki.. şu ömrümüz daha darbe görmediyse bile gördüğümüz cinayetlerin, işkencede ölümlerin, parti kapatmaların sayısını ben bıraktım saymayı.
korkuyoruz artık insanların gözlerine bakmaktan. o son bakışlar kalıyor hep çünkü geriye ve yıllar geçse de üzerinden sızısı dinmiyor, dinmek bilmiyor, yaralarımız sarılmıyor. her gün yeni bir felaketle sarsılırken içimizde yara kaldı çocuk gözlerin eren. son bakışın içimize mıhlandı.
yorulmadık mı hala zamansız vedalardan, kaçamak bakışlardan, alelacele kafamızı kaldırmadan, ürke ürke caddelerde dolaşmaktan.
suursuz kabalak
