belki de çocukken en sevdiğim dizi nin freddy’nin kabusları olmasından böyle olmuştur. belki o yüzden rüyalarla aram hiç iyi olmadı. rüyalarım hep içiçe geçmiş, garip olaylar dizisi ve kötü bir gerilim filmi havasında geçti. freud nasıl yorumlardı rüyalarımı bilmiyorum ama rüya görmemek en iyisi herhalde. kendimi bildim bileli uyku problemim var ve hep kafayı yastığa koyar koymaz uyuyan insanlara gıcık oluyorum.
hayır zaten zorla uyuyorum, bir de mütemadiyen kabus görmek, ömrünün yarısından çoğunu ise aynı kabusu görerek geçirmek apayrı bir mevzu.
çocukluğumun ve ilk gençliğimin büyük bölümünü bir deniz delisi olarak geçirmeme rağmen en sık gördüğü kabusun dev dalgalarda boğulmak olması ise apayrı bir tezat tabii. bir de labirent evler ve yeraltından gelen mutant yaratıklar var ki bunu daha ziyade kafka sevgime ve bilimkurgu filmlerine tutkun olmama bağlayabiliriz herhalde. tabii bir de h.p lovecraft var ama o konuya değinmesek daha iyi.
evet esas mesele gene rüya görmeye başlamış olmam. hem de aldığım ilaçlara rağmen, inadınaymış gibi her gece aynı deniz kenarında, değişik bilimkurgusal veya korku filimsel maceralara atılıyorum. en hatırlamak istemediğim, en kokuşmuş anılarımla yüzleşiyorum. sonra da bütün günü bilgisayar ekranına boş boş bakarak geçirip, bu saçmalaıkların etkisinden kurtulmaya çalışıyorum. gene çok sigara içiyorum, alkolü menümden eksik etmiyorum ve gene lanet sivilcilerimle ve kolesterolümle cinnetlerden cinnet beğeniyorum.
gene gelgitlerdeyiz kaptan…
suursuz kabalak
