geçenlerde uzun süredir bilgisayar başında heba olmuş bel ve sırt kaslarımı biraz rahatlatmak, biraz da neler oluyor hayatta düşüncesiyle uzun zamandan sonra televizyonu açtım. öncelikle belirtmeliyim ki pek de özlememişim. ilk farkettiğim değişiklik krizle birlikte reklam bütçelerinin kısıldığı ve reklamların gittikçe acayipleştiğiydi.
neyse tam uyuklamak üzereyken engels ismiyle kendime geldim ve donakaldım. aradan ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama o esnada engels’in saç traşı tamamlandı ve ortaya etiler’den fırlama bir engels çıkıverdi. hani insan bazen hiçbir şey yapamaz, öyle kalır ya, ben de kalakaldım. ne gülebildim, ne de kızabildim.tiki engelse bakakaldım.
bir nacizane bankamız ne kadar yenilikçi bankacılık modelleri geliştirdiğini anlatmak için ekonominin babalarından (!) ünvanını verdikleri sevgili engel’i saç sakal traşına sokup, görünüşüne yeni bir hava veriyorlar. yeniliğin şekli değişikliklerle betimlendiği bir memlekette elbette bu şekilci betimlemeye kızmak son aklıma gelen şey fakat bir bankanın post endüstriyel yatırım moellerini engels gibi diyalektik materyalizmin en önemli isimlerinden biriyle sembolize etmeleri akıl alacak gibi değil. hem de onun oldukça tanıdık imajını yerlebir ederek. bu arada aynı reklamın bir de adam smith’li versiyonu var ki onu daha anlamlı bulmak mümkün.
burda oturup şeylerin nasıl içinin boşaltığından falan bahsedecek halim yok ama sadece yok artık demek istedim. yoksa andy warhol çağında şeylerin nasıl ,ikonalaştırıldığı, nasıl içinin boşaltığı falan zaten ezbere bildiğimiz şeyler. tekerrüre fazlaca da lüzüm yok ama ama… engels ama yaaa….
o zaman son söz olarak yok artık lebıronceyms demek istiyorum…
suursuz kabalak
